Η μεγάλη πρόκληση αυτής της μουσικής προσπάθειας, που είναι συνάμα και η γοητεία της-,είναι η ισορροπία μεταξύ  συνέχειας και αλλαγής. Οι άθλοι της  προ Σκυλιών εποχής της χωρίς Σκυλιών περιόδου, όπως και τα επιτεύγματα που είχε επιδείξει ο Τσάρος των πλήκτρων Πέτρος Ταχμαζίδης, ουδέποτε βρέθηκαν μακριά απ’ το ενδιαφέρον των μεγάλων στοχαστών της ελληνικής μουσικής σκηνής. Κάθε τόσο ανακαλύπτουμε αδιάσειστες μαρτυρίες ότι ο Γιώργος Κανδύλας  και ο Γιώργος Δόβρος  εργάζονταν πάνω σε προβλήματα που έθεσαν οι προκάτοχοί τους , και έβρισκαν τα εννοιολογικά εργαλεία τους  στις ιδέες των προηγούμενων  τσομπανόσκυλων. Εντούτοις η πρωτοτυπία τους παραμένει αδιαμφισβήτητη. Μετά  από φιλότιμες διερευνήσεις του ιδεαλισμού  του αοιδού  της  Γ. Δόβρου  και της εργώδους αναθεώρησης  της  ρεαλιστικής σκέψης του, από τον Γιώργο Κανδύλα συγγραφέα των τραγουδιών της  «ΖΩΓΡΑΦΙΑΣ»  , Τα ΣΚΥΛΙΑ , χάραξαν καινούργιο μονοπάτι. Για να μπορέσουμε να περιγράψουμε αυτή την ισορροπία μεταξύ συνέχειας και αλλαγής, θα ήταν ίσως αποτελεσματικό να καταφύγουμε στο παραδοσιακό εκείνο δεκανίκι των ιστοριογράφων, της  Ιλιάδας και της Οδύσσειας.